Kilka słów o żołnierzach niezłomnych

Prześlij dalej:

Kim byli? 
Byli to przede wszystkim żołnierze Polskiego Państwa Podziemnego. Po wkroczeniu na ziemie polskie Armii Czerwonej KG AK miała poważny problem jak ustosunkować się do wkraczających wojsk radzieckich. Powitano ich jak sojuszników. Najbardziej spektakularne akcje to wspólne z Armią Czerwoną zdobywanie Wilna i Lwowa.
Dla AK-owców zakończyło się to tragicznie. Oddziały, które ręka w rękę z Armią Czerwoną walczyli przeciw Niemcom zostali otoczeni przez współtowarzyszy broni i rozbrojeni. Następnie aresztowani i często po brutalnych śledztwach zesłani na Sybir. Wg ich szacunków wróciła stamtąd 1/3.
Wzorcową była tutaj akcja wobec wileńskiej AK - oficerowie zostali zaproszeni na konferencję z przedstawicielami Armii Czerwonej, a w tym czasie otoczono i rozbrojono zgrupowanie.
Tego typu postępowanie było regułą nie wyjątkiem. Oczywiście część żołnierzy poddawała się, część nie, stąd walki z Armią Czerwoną.

Z istniejącej kwadratury koła władze Polski Podziemnej usiłowały znaleźć jakieś salomonowe wyjście. Obowiązywała więc doktryna: walczyć z Niemcami ale nie ujawniać się Czerwonym. Jednocześnie usiłowano akcją bojową spowodować uznanie przez ZSRR Armii Polskiej jako sojuszniczej (stąd m.in. plan Burza i Powstanie Warszawskie) bezskutecznie. Cele Stalina były jasne: zinfiltrować i zniszczyć Polskie Państwo Podziemne oraz polską inteligencję i żywioły przywiązane do niepodległości czy w ogóle do polskości. Następnie w okresie przejściowym pozyskać skłonne do współpracy elementy miejscowe i oparciu o nie zainstalować władzę czysto radziecką. Plan ten oczywiście nie był ujawniany, jednak część polskich elit widziała go dość wyraźnie, stąd pojawiła się koncepcja druga: nie pomagania sowieckim najeźdźcom i zachowania możliwie dużej biologicznej tkanki narodu. Była to koncepcja związana głównie z obozem narodowym. Przybierała różne formy: od walki z jednym i drugim okupantem w oczekiwaniu III wojny światowej przez wstrzymywanie się od poważniejszych walk po pójście na współpracę z Sowietami.

Były to jednak koncepcje marginalne. Większość partyzantów postępowała zgodnie z wytycznymi Armii Krajowej. Nastąpiła powszechna demobilizacja. AK została rozwiązana, jednak część oddziałów partyzanckich, zwłaszcza z obszarów gdzie poznano uroki czerwonej władzy zachowała formacje szkieletowe, lub struktury łatwe do reaktywowania w przypadku nagłej potrzeby.
Były też oddziały i ludzie (wąski margines), którzy przyzwyczaili się do dotychczasowej pozycji i nie chcieli z niej rezygnować.

Jeśli chodzi o taktykę władz radzieckich to wyróżnić w niej można trzy fazy:
1. I okres terroru
2. okres przejściowy
3. II okres terroru

I terror miał miejsce w roku 1944, bezpośrednio podczas walk na ziemiach polskich, to wówczas miały miejsce najbardziej krwawe walki Armii Czerwonej z polskim podziemiem, wtedy teży wymordowano najwięcej ludzi. Najbardziej spektakularną akcją była obława augustowska, czyli mały Katyń, podczas której wyłapano, wymordowano i skrycie pogrzebano do dziś do końca nie znaną liczbę żołnierzy Polski Podziemnej.

Strony

4079 liczba odsłon

Autor artykułu: foros