Święte Przymierze prekursor ONZ i struktur europejskich

Prześlij dalej:

Tak jakoś się dzieje, że wielkie organizacje zbiorowego bezpieczeństwa są pokłosiem wielkich wojen. Tak było z I wojną światową i Ligą Narodów, z II wojną i ONZ oraz wspólnotami europejskimi (tu duży wpływ zimnej wojny). Mechanizm wydaje się dość prosty, wielka wojna jest wstrząsem, tym większym im bliżej było przegranej. Wielka koalicja, która zwyciężyła instytucjonalizuje przymierze i swoją przewagę poprzez utworzenie międzynarodowych organizacji, których celem jest nie dopuszczenie do następnej takiej wojny. Podobnie było z pierwszą taką instytucją czyli Świętym Przymierzem. 
Przywykliśmy do nazywania wojny z lat 1914-1918 I wojną światową. Dlaczego? Ponieważ objęła ona swoim zasięgiem wiele istniejących państw i toczyła się się na kilku kontynentach. Miała rzeczywiście światowy zasięg. Jeśli jednak to te kryteria uznamy za wiodące, to za pierwszy konflikt o światowym zasięgu w nowożytnej Europie uznać należy kompleks wojen składających się na epokę napoleońską. Po zwycięstwie triumfująca koalicja zawiązała organizację, celem której była naprawa zniszczeń oraz niedopuszczenie do podobnej tragedii. Organizacją tą było Święte Przymierze.  


Święte Przymierze  Baroness Barbara Juliane von Krüdener 

Święte Przymierze było więc bezpośrednim efektem traumy wojen napoleońskich. W skład Świętego Przymierza weszły wszystkie państwa europejskie oprócz trzech: Wielkiej Brytanii (która jednak była faktycznym członkiem organizacji), Państwa Kościelnego (wspierającego) i Turcji. Główną rolę odgrywało jednak 5 wielkich mocarstw: Rosja, Prusy, Austria, Francja i Wielka Brytania. Inicjatywa powołania organizacji wyszła od cara Aleksandra I, który natchnięty nią został przez pietystkę, baronową Barbarę von Krüdener. Baronowa miała spotkać cara studiującego od dłuższego czasu biblię. Pojawienie się baronowej i jej nauki car uznał za odpowiedź niebios na jego wątpliwości (baronowa uważała Napoleona za antychrysta i dążyła do zapewnienia światu pokoju i zbawienia). 
Głównym celem organizacji było zapewnienie pokoju na świecie i oparcie zewnętrznej i wewnętrznej polityki państw o zasady chrześcijańskie. Nową Europę budowano w oparciu o zasady legitymizmu, restauracji i równowagi sił. Zastosowano również po raz pierwszy zasadę zbiorowej odpowiedzialności państw za ład europejski. Za głównego wroga, wichrzyciela europejskiego ładu, uznano idee rewolucyjne i postanowiono je zwalczać.


Baroness Barbara Juliane von Krüdener 

Strony

5330 liczba odsłon

Autor artykułu: foros