taki piękny plan...

Prześlij dalej:

"...będziemy potrzebowali nieustającej pomocy Wszechmogącego, jeśli mamy żyć na jednym świecie ze Stalinem i jego morderczymi zbirami" 

Słowa te wypowiedział w maju 1945 roku generał George S. Patton, na wieść, że wojna została zakończona w Berlinie kapitulacją III Rzeszy i nie będzie kontynuacji wojny aż do pokonania ZSRR. 

Rozczarowany, nie wiedział jeszcze, że wkrótce zostanie gubernatorem Bawarii, by oficjalnie kierować tam procesem denazyfikacji - mimo jego, odmownie rozpatrzonego wniosku o przeniesienie na front Pacyfiku. Jednak nie dane mu było ukończyć tego niechcianego zadania – zmarł w grudniu 1945 na skutek wypadku samochodowego. Dzięki temu nie dowiedział się o kolejnym planie polityków, który rozsierdziłby go jeszcze bardziej niż denazyfikacja. 

Niecałe dwa lata po śmierci Pattona został opracowany plan odbudowy Europy, który w kwietniu 1948 roku kongres USA zatwierdził jako "Plan Marshalla". Miał na celu odbudowanie, zniszczonych wojną gospodarek europejskich. Oficjalnie. 

Oczywiście miał również cel polityczny, którego już nie ogłaszano na pierwszych stronach gazet – Stany Zjednoczone potrzebowały swojego przedstawiciela w Europie, której wschodnia część będzie przez następne kilkadziesiąt lat okupowana przez Stalina, jego następców i ich "morderczych zbirów". W interesie USA sprawą coraz bardziej oczywistą stawało się, że to Niemcy będą politycznym, gospodarczym i kulturalnym ośrodkiem zachodniej Europy. Będą po prostu "amerykańskim przyczółkiem" na przedpolu zimnej wojny z sowietami. Pokonany kraj, przynajmniej teoretycznie, będzie łatwiej kontrolować. 

W/g dzisiejszych cen 107 miliardów dolarów kosztował amerykańskiego podatnika plan "opanowania i utrzymania" wpływów w Europie. Z tego główna część została przekazana Wielkiej Brytanii (27 mld) i Francji (19mld) jako ofiarom wojny, natomiast na trzecim miejscu były Niemcy - najwyżej wynagrodzony sprawca tragedii wojennej – 12mld. Po stronie przegranych swoje otrzymały również takie kraje jak Włochy - 10mld oraz Austria (4mld), która otrzymała najwięcej (w przeliczeniu na mieszkańca) - 542$ po stronie przegranych. 

Szwajcaria otrzymała ponad 2mld $ jako ekwiwalent za śmierć 100 cywili (nie zginął żaden żołnierz) - tj. 21 mln $ za osobę. Wyliczona w ten sposób kwota dla Polski wyniosłaby 126 bln $ - czyli około 7-krotny PKB USA (w/g danych z 2013 roku). 

Polska, jak również pozostałe kraje pod okupacją sowiecką, została zmuszona do rezygnacji z pomocy. Prawdopodobnie Stalin obawiał sią problemów z ludnością ZSRR, żyjącą na poziomie poniżej europejskiego już przed wprowadzeniem planu Marshalla. Selektywna pomoc, która mogłaby pogłębić różnice w socjalistycznym "dobrobycie" nie była w jego interesie. 

Skutki ekonomiczne były znacznie mniejsze niż polityczne. Największym sukcesem gospodarczym cieszyły się Niemcy - amerykańskie środki wraz ze zrabowanymi w Europie dobrami umożliwiły wzrost gospodarczy na niespotykana wcześniej skalę. Zgodnie z planem kraj ten wyrósł na lokalnego hegemona. Finansowe zrównanie ofiar z najeźdźcami spowodowało, że post-wojenny dialog był prowadzony pod dyktando Niemiec, wykorzystujących technikę wunderwort do wybielania własnego wizerunku. Kanclerz Adenauer, który zaopiniował pozytywnie oficjalny przekaz medialny, że to nie Niemcy a naziści są odpowiedzialni za 2WŚ został "Człowiekiem Roku" (w/g amerykańskiego "Time'a"). Ten oficjalny przekaz obowiązuje w ZDF do dzisiaj. 

Strony

4321 liczba odsłon

Autor artykułu: YarekQ