święta



share

Szantaż emocjonalny to najsilniejszy z szantaży, jakie można wobec człowieka zastosować, a właściwie każdy szantaż jest emocjonalny. Gdy człowiek słyszy, że swoim działaniem może zabić własne dziecko, matkę, ojca, dziadka, to choćby nie chciał zawsze będzie miał z tyłu głowy jeden wielki niepokój sumienia. Samo przełamanie szantażu jeszcze nie daje spokoju, możemy sobie racjonalnie wytłumaczyć i ocenić stan zagrożenia, ale nigdy nie będziemy wiedzieć, co się stanie. Wiadomo nie od dziś, że w drewnianym kościele cegła potrafi spaść na głowę i zabić. Nigdy i nikt nie będzie też wiedział, kiedy stanowi realne zagrożenie dla siebie lub drugiego człowieka. Ludzkie historie wypełnione są tragediami, do których zawsze jest dopisany wyrzut w tym samym schemacie: „gdybym tylko wiedział, to nie pozwoliłbym pojechać dziecku wsiąść do samochodu, a teraz nie żyje”.



share

Powiadają starsi ludzie, że takich Świąt jak dawniej były, to już nie ma i nie będzie. Na półmetku życia mogę się pod tą smutną prawdą podpisać, ale nie wszystko, co smutno się zaczyna musi się tak samo kończyć. Rzeczywiście w dobie komercji i sprzedaży internetowej, w czasach, gdy można kupić prawie wszystko i większość tanio, odświętności w Świętach coraz mniej.

Na nikim nie robi wrażenia smak pomarańczy, „lepszej” kiełbasy i takich samych wędlin. Choinka częściej przypomina gadżet z żurnala niż pachnące rzemieślniczym artyzmem kolorowe drzewko. Prezenty pod choinką, jeśli nie mają Wi-Fi rzadko kiedy są trafionymi prezentami. Wszystko prawda i wszystkiego można żałować, ale przecież od zawsze było jasne, że materialne atrakcje i wrażenia artystyczne, to tylko cześć tradycji, która przetrwała erę lotów w kosmos i połączeń wideo z drugim końcem świata.



share

Kiedy byłem smarkaczem wiele tygodni prowadzących do świąt Bożego Narodzenia spędzałem na rozważaniach o tym jak będą wyglądały rodzinne wizyty. A dokładniej rozmyślałem intensywnie o czym będziemy rozmawiać przy świątecznym stole, jakie tematy poruszymy, no i oczywiście o tym w jaki sposób przekonam wszystkich do moich racji. Już mając 10, 11 lat żyłem polityką, oglądałem serwisy informacyjne, czy debaty prezydenckie. Trochę później też programy publicystyczne. Większość kolegów kopała piłkę lub łaziła po drzewach w pobliskim lasku, a ja prowadziłem zażarte dyskusje z Kiślem – pozdrawiam Jarek – na temat kto będzie lepszym prezydentem: Wałęsa czy Mazowiecki. Ludzie, jak my żeśmy się wtedy kłócili. I żeby wszystko było jasne – nie to że byłem jakimś kujonem (w sumie wręcz przeciwnie): też godzinami kopałem piłkę (za co zapłaciłem choćby złamanym obojczykiem), też łaziłem po drzewach, piwnicach i budowałem szałasy z ukradzionych znaków drogowych.

Strony