spot



share

Ależ dynamika zdarzeń! Nieprawdaż? Najmocniej przepraszam purystów językowych za frywolną zabawę słowem, ale to chyba najlepiej opisuje samobójczy spot Hołowni. Na początek króciutkie streszczenie dla tych, którzy głupot nie oglądają, a ja niestety muszę. Otóż sztab Hołowni wpadł na jakże oryginalny pomysł, aby w spocie wyborczym wykorzystać symbol smoleńskiej brzozy i papierowy samolocik, no taki „tupolew”. O spocie mało kto słyszał i jeszcze mniej osób go widziało, aż w końcu ktoś się przemógł, obejrzał i poinformował resztę, co tam się znajduje. W normalnych dla „liberalnej demokracji” okolicznościach, czyli przy właściwym kandydacie, właściwe media zrobiłyby właściwą oprawę.



share

Mówiło się i całkiem słusznie, że 8 lat rządów PO, najpierw Tuska, potem Kopacz, cała ta „liberalna” zbieranina przetrwała tylko dzięki PR, czyli propagandzie. Prawda, sama prawda, ale warto pokusić się o małe uzupełnienie. Niektórzy twierdzili, że to była wyższa szkoła marketingu politycznego, mitologizowano i demonizowano też rolę Ostachowicza, uchodzącego za Rasputina na dworze Tuska. Z tym się zgodzić nie mogę, to była bardzo toporna robota, czysty populizm, same atrakcje, które się zawsze publice podobały. Takie hasła, jak kastracja pedofilów, walka z dopalaczami, czy nie róbmy polityki, budujmy mosty, to nic innego, jak polityczne disco polo.



Od rana Internet huczy od oburzenia wywołanego krótkim filmikiem z Żebrowskim w roli głównej, który wspiera kampanię Trzaskowskiego. Do wszystkich nieuleczalnych wad Trzaskowskiego, o których za chwilę napiszę trochę więcej, doszedł jeszcze pech. Pech chce, że Internet kocha krótkie formy, większość użytkowników czyta jedynie nagłówki i ewentualnie to, co podkreślone. Z filmami nie jest lepiej, wszystko co ma powyżej 5 minut jest nudne, no chyba, że na ekranie biega goła baba albo dzieją się jakieś inne cuda. Spoty polityczne to już w ogóle są obarczone taką wadą, że wielu o nich mówi, niewielu widziało.

Strony