propaganda



share

Jako dumny posiadacz mołojeckiej sławy mogę założyć, że mój ateizm jest powszechnie znany i co za tym idzie trudno się u mnie doszukiwać emocjonalnego, czy interesownego zaangażowania po stronie Kościoła. Owszem jestem odmieńcem, bo wypełniam definicję ateizmu, zamiast robić z siebie idiotę i paranoika, któremu „krzyż zawłaszcza przestrzeń publiczną”. Nie należę do ateistów wojujących i uważam, że Kościół ciągle jest istotną kotwicą ładu społecznego, czy jak kto woli fundamentem polskości.



share

Nie pierwszy, ale co najmniej drugi raz publiczna wypowiedź Sławomira Cenckiewicza wywołuje we mnie coś więcej niż oburzenie, jednak daruję sobie to „coś”, w imię wyższych racji. W czasie burzy i naporów związanych z ustawą o IPN napisałem bardzo ostry tekst pod adresem Cenckiewicza i nadal podtrzymuję stanowisko, że w takiej chwili polski naukowiec i to zatrudniony na państwowej posadzie powinien wspierać polski rząd albo milczeć. Próżny trud i wołanie na puszczy. Etos i postawa bohaterów, do których tak chętnie odnoszą się współcześni patrioci, to biały kruk, częściej wygrywają ambicje, emocje i specyfika szybkiego przekazu, charakterystyczna dla Internetu.



share

Od czasu do czasu warto podać dobrą wiadomość, a nawet bardzo dobrą. Ślepi, głusi i histerycy powtarzają głupoty, że nic się w stosunkach polsko-żydowskich nie zmieniło na lepsze. Brednia! Ostatnie dwa lata to prawdziwa rewolucja i wiem co piszę, bo obserwuję zjawisko od lat, jak również wielokrotnie padałem ofiarą politycznej poprawności, czyli cenzury po prostu. Do 2015 roku można było w dowolny sposób obrzygać Polskę i Polaków, kto miał ochotę rzucić rasistowskim i antypolskim hasłem, nie tylko nie ponosił konsekwencji, ale zdobywał nagrody, na przykład „Nike” i to się niestety nie zmieniło.

Strony