ideologia



share

Nie ma takiej ideologii, a wszystkie powtarzają się w cyklach zmieniając jedynie formę, która przetrwałaby próbę czasu. Każde zunifikowanie ludzkich namiętności, pragnień i pomysłów na życie kończy się groteską. Prawidłowość ta dotyczy w równym stopniu zamordyzmu, jak i utopii. Komunizm padł w komediowych okolicznościach przyrody i podobnie skończył ruch hipisowski, gdy opasłe dzieci kwiaty przestały się mieścić w dżinsach od Versace. Taka jest nieuchronna kolej rzeczy i z całą pewnością dzisiejsi 30, 40-latkowie dożyją upadku „idei wspólnotowej”, jeśli tylko ten upadek przeżyją. Zupełnie inaczej wygląda religia, która tym się różni od ideologii, że nie daje się do końca zweryfikować i przez to ośmieszyć. Wiara, że tu na ziemi trzeba przestrzegać religijnych nakazów i zakazów, aby potem w niebie odebrać nagrodę, powoduje, że ludzkie zachowania są w miarę usystematyzowane.



share

Do dyżurnej debaty na temat legalizacji „zioła” nie zamierzam się włączać, bo drgawek dostaję na samą myśl o wymianie argumentów, które słyszałem z 1000 razy. Co innego kwestia ziołolecznictwa, którego jestem gorącym zwolennikiem. Rzecz wbrew wszystkim pozorom i ideologicznym paranojom jest niezmiernie prosta. Pośród rozmaitych medykamentów mamy w tej chwili całą grupę psychotropów i substancji, które z powodzeniem mogą zastąpić używki. Zaczynając od najprostszego spirytusu, przez eter, aż po morfinę (pochodna opium), znany „afrodyzjak” z przełomu XIX i XX wieku. Z tego jednego powodu argument, że marihuana jest narkotykiem i w związku z tym, nie powinna być uznana za lek, jest najzwyczajniej w świecie głupi. Medycyna klasyczna i ludowa korzystały od lat ze substancji rozweselających i usypiających. Ze starych wiejskich opowieści pamiętam, że dawniej babki usypiały dzieci jakimiś naparami makowymi i takich wynalazków jest całe mnóstwo.



share

Miałem szerzej napisać o Polańskim i „pedofilii”, która w ostatnich dniach nabrała nowego znaczenia i generalnie sprowadza się do tego, że w oczach nieskażonych rozumem wyuzdana Lolita i krzywdzone dziecko to jedna „bajka”. Dałem sobie jednak spokój, bo znam te wszystkie pożal się Boże argumenty „to znaczy, że się prosiła, tak?”, „że można gwałcić tak?”. Tak, można, wszystko można, zwłaszcza można mieszać dwie patologie w jeden wygodny ideologiczny koktajl i na resztę położyć lagę. Napiszę wąsko i pozostanę przy swojej oryginalnej myśli, że Polański ma tyle wspólnego z pedofilią, co ksiądz, którego niegdyś chciano zabić pianką do golenia, z sadomasochizmem. Z kolei „ofiara” Polańskiego jest tak niewinna, jak „Mama Madzi” galopująca w bikini na koniu po wszystkich brukowcach.

Strony