Stare przysłowie pszczół mówi: ?Nie pokazuj smakoszowi jak się robi kiełbasę i wyborcy jak się robi politykę?. Pszczoły, żyły przez wieki z tym przysłowiem, aż z czasem musiały nową przypowieść sobie kupić: ?Nie pokazuj czytelnikowi, słuchaczowi i widzowi jak się robi media?. Jeśli się czegoś nie powinno pokazywać, ponieważ to coś jest inne niż się w końcowym kolorowo opakowanym produkcie wydaje, nie ma sensu poszukiwać lepszego tematu do opowieści jak jest naprawdę. W produkcie końcowym czujemy zapach wędzonej kiełbaski, widzimy umundurowanego w solidnie skrojony garnitur polityka, patrzymy na apelujących o wolność słowa i transparentność poczynań znanych dziennikarzy obojga płci.

W zasadzie jestem zwolennikiem przestrzegania wskazówek zawartych w pszczelej maksymie, o kiełbasie chcę wiedzieć tylko tyle, że się kiełbasa bierze z lodówki, to czym była kiełbasa przed ostatnim przystankiem wolę nie wiedzieć, wolę się zajadać tym co jest na końcu. Niestety i na moje nieszczęście, mój organizm działa z taką wyrozumiałością tylko w tym jednym z trzech przysłowiowych przypadków, w pozostałych przypadkach, jak się robi politykę i media jestem zainteresowany niezmiernie i głównie dlatego, że w przeciwieństwie do kiełbasy produktu końcowego mediów i polityki zwykle nie da się przełknąć.

Uprzedzam, że tekst będzie drastyczny, ale uspokajam, że nie padną najważniejsze nazwiska, chociaż to chyba niewiele nazwiskom pomoże. Pewne zachowania, pewnych ludzi wydają się być tak charakterystycznymi, że każdy jak na dłoni widzi o kogo chodzi. Zabieram się za pisanie tego tekstu z taką ochotą jak zbieram się do wyjścia, by znów odwiedzić gabinet mojej Pani dentystki. Różnica jest tylko taka, że wizyta u Pani dentystki ma swoje czułe momenty, falujący biust nad uzębieniem, daje chwile oddechu, a proces degradacji mediów nie daje odetchnąć. Jest też jedno podobieństwo, trzeba rozwiercić zepsute, oczywiście będzie bolało, by po zabiegu uzyskać poczucie ulgi i komfortu spożywania najtwardszych produktów.

Zaproszono mnie na uroczystość wręczenia laurów, niechętnie się zgodziłem, wiedziałem jak to się może skończyć, ale nie żałuję wyboru na tak. Gdyby dziś mnie zaproszono jeszcze raz, poszedłbym bez wahania, ponieważ uzyskałem praktyczny wizerunek moich śmiałych, choć wcale nie takich rzadkich teorii. Wszedłem na salę, z moją ukochaną i naszym dzieckiem i pierwsze co się rzuciło na moje oczy w sali wypełnionej obecnymi, to wyraźny czarno-biały podział: na Nich (media) i pozostałych. Podział nie był kwestią identyfikatora, czy twarzy robiącej za wizytówkę, poza paroma twarzami na szkle malowanymi, reszta była dla mnie anonimowa, niemniej nie miałem najmniejszej wątpliwości, kto jest kim, a kto jest nikim. Jakby siekierą odciąć tych siedzących w pierwszych krzesłach i tych w kuluarach głośno wyrażających nadzieję, że ?żarcie? ze szwedzkiego stołu nie będzie tak podłe jak ostatnio, od tych co szeptali do siebie, że takie wyjście na scenę sporo strachu kosztuje.

Nie było znów tak wielu chętnych do integracji i interakcji, jakby się mogło wydawać, wcale nie padało ?poproszę o autograf?, wcale nie było ?cześć skąd jesteś i w jakiej kategorii startowałeś?. Takie uroczystości to dla mnie wyzwanie mało sympatyczne, trudno mi się zatem dziwić, że nerwowo się rozglądałem i wierciłem na krześle, ja się sobie nie dziwię. Powinienem siedzieć grzecznie, nie powinien pić 4 kaw, mimo nieprzespanej nocy, którą spędziłem na pokonywaniu 500 km trasy z miejsca zamieszkania do miejsca uroczystości. Stało się jednak jak się stało i zobaczyłem to, co zobaczyłem. Kątem oka zobaczyłem dżentelmena wchodzącego na salę, wyglądał jak jeden z Nich, a kiedy podszedł do Niej, znanej sportretowanej na szkle twarzy Pani redaktor, nie miałem wątpliwości, że to jeden z nich. Na wsi się wychowałem, a tam kultura taka, że nie wolno się gapić jak starsi rozmawiają, ani nawet podsłuchiwać.

Grzecznie odwróciłem głowę, ale i tak się muszę wyspowiadać nie z podsłuchiwania lecz z tego co głośno i wyraźnie było słychać. Charakterystyczny, metaliczny głos Pani redaktor i co mnie zdziwiło, to właśnie GŁOS, a nie szept docierał do mnie bez prężenia uszu i przykładania szklanki do rozmowy. Słyszałem wszystko co zostało powiedziane, może z paroma przerwami, kiedy jeden z rozmówców odchrząknął i zakłócił częstotliwość wypowiedzi drugiego. Nie będę zdradzał treści tej publicznej i nieskrępowanej wypowiedzi, powiem tylko tyle, że padały w tej rozmowie nazwiska i tytuły medialne, padała troska o jakość wypowiedzi, padały żale, że nie docenia się tych najlepszych, co nie trzymają z tymi właściwymi. Gdybym nawet nie znał twarzy Pani redaktor i jej poglądów, gdybym nawet nie znał rozmówcy pani redaktor i jego poglądów, a okazuje się, że znałem tego rozmówcę doskonale, tylko nie z twarzy, i tak wiedziałbym, że oboje nadają na falach tej samej zajętej i wiodącej ?niezależnej? myśli.

Rozmowa sama w sobie nie była dla mnie wielkim zaskoczeniem, może poza wstępem do rozmowy, kiedy to rozmówca zachował więcej niż należyty szacunek dla Pani redaktor: ?rączki całuję Pani redaktor? i jak nie powiedział tak też uczynił. Bardzo mi się to gryzło ze zgodnym światopoglądem rozmówców, którzy jednogłośnie walczą na froncie politycznej poprawności i nowoczesności, koniecznie w kontrze do tradycyjnych i zamierzchłych zachowań. Zdziwiło mnie to ?rąsie całuję?, ale już po chwili było wiadomo, że to nie o spójność poglądów i światopoglądów chodzi, ale o hierarchię, o szanujmy się jak ludzie jednak znajmy swoje miejsce.

I teraz najtrudniejsze przede mną, jak się domyślam dotychczasowa treść może budzić wrażenie plotkarskiej namiętności autora i złośliwego, pozbawionego klasy zachowania. Co mnie obchodzi, kto, gdzie, po co i kogo całuje, chyba jestem na tyle okrzesany, że uznaję to za jego sprawę i całowanej wolę. Nic by mnie nie obchodziło, kompletnie nic by mnie nie obchodziło, gdyby nie to, że ta scena, ta rozmowa i Ci rozmawiający pokazali mi jak się robi medialną kiełbasę, której na zdjęciach i w relacjach TV nie zobaczycie i następnie tą kiełbasą usiłowali mnie napaść. Na zdjęciach i relacjach TV zobaczycie wywołanych na scenę, po kilku dziesięciominutowym opóźnieniu trzech laureatów konkursu na blogera roku 2008 w kategorii Polityka.

Jednym był anonimowy Matka Kurka, drugim kolega zastępujący Żółwia, a trzecim???.całujący w kuluarach rąsie Pani redaktor znany ?nonkonformista?, legenda ?niezależnej? blogosfery. Szczena mi opadła, jaką to krzywdę może człowiek wyrządzić bliźniemu pobieżnymi ocenami. Byłem więcej niż pewien, że rozmówca Pani redaktor, jest od Nich, tymczasem okazało się, że to Nasz. Dziś żałuję, że opuściłem szczenę po tym fakcie scenicznym, żeby nie powiedzieć obscenicznym, żałuje, bo to co się działo potem, zamurowało mnie kompletnie i tak zastygłem zamurowany z opuszczoną szczeną, co widać na zdjęciach. Nagrodę w tej kategorii wręczała?no muszę to powiedzieć, bo i tak się wyda. Pani redaktor o charakterystycznym metalicznym pogłosie wręczała nagrody. Na szczęście nagrody przyznawano głosami internautów. Dlaczego to takie ważne? Ważne, ponieważ fundamentalne dla wyników. Wyniki były takie, że najbardziej trzeba pogratulować blogowi Żółwiowisko, który to wygrał z moim blogiem i blogiem rozmówcy Pani redaktor.

Ktoś ?kręcił? całą tę uroczystość i pewnie ma gdzieś taśmę, która może kiedyś zostanie odtworzona, mam nadzieję, naprawdę warto zobaczyć, koniecznie bez montażu. Pani redaktor odczytując nominacje, zatrzymała się na dłuższą chwilę przy swoim kuluarowym rozmówcy oświecając całe gremium, że jak dla niej, to cała ta zabawa nie ma sensu, ona co roku przyznałaby nagrodę rozmówcy i po zabawie. Nie wierzycie? A co ja miałem zrobić, jeśli nie zapomnieć języka w gębie, po tym oświadczeniu? Normalnie taka wysoko postawiona Pani redaktor, odczytuje nominacje, gratuluje zwycięzcom, prosi publiczność o brawa. Pani redaktor z metalicznym głosem niczego podlonego nie zrobiła. Zamiast, zrobiła kolejne rzeczy wprawiające mnie w osłupienie. Nawykłem do pewnego stylu bycia malowanych na szkle twarzy, ale kiedy się tam sterczy na tym podeście i widzi Panią redaktor, która 5 minut temu, w kulisach wysłuchiwała żalów ?niezależnego?, całującego po rączkach blogera, tę samą Panią redaktor, co leciała po nazwiskach i tytułach zagrażających transparentności i jakości debaty, która teraz bez zająknięcia rozdziela laury na najbliższą dziesięciolatkę, to co można z siebie wykrztusić?

Niewiele mogłem, a trzeba było, ponieważ autorski popis Pani redaktor dopiero się rozkręcał. Po tym jak na scenie Pani redaktor odtrąbiła komu się należy i że, reszta jest dodatkiem, nastąpił zwrot akcji. Jakoś się tak porobiło, że w kategorii polityka same nicki i żadnego nazwiska, to zainteresowało Panią redaktor.

? A co wy tacy anonimowi wszyscy? Co to jest, że o polityce trzeba anonimowo pisać? Odważnym trzeba być? Szczególnie Matka Kurak jakoś tak bardzo jest anonimowa. Odwagę trzeba mieć, ja tam od lat i piszę po nazwisku. No, który odpowie? Co z tą odwagą?

Treść nieco podrasowana, ale naprawdę ociupinkę i tylko po to, aby oddać klimat tej sceny. Bogu dziękuję i współczuję człowiekowi, któremu w imieniu Żółwia przyszło się tłumaczyć. Człowiek nie miał oczywiście żadnych szans, kto z normalnych ludzi wchodzących na scenę by odebrać laur spodziewa się takiej ?laudacji?, że po pierwsze znalazł się tu przypadkiem i popsuł zakulisowe wyniki ustalone przez Panią redaktor, po drugie jak już tu miał czelność wleźć, to niech się tłumaczy, dlaczego nie ma wypełnionych wszystkich rubryk w życiorysie? Człowiek nie miał szans, za to głos miał taki jak my wszyscy, drążący, stremowany i takim głosem wypowiedział parę zdań, pewnie sam nie pamięta jakich, ale wybrnął z tego jakoś. Bardzo mu za to współczująco dziękuję, gdyby nie on padłoby na mnie, z prostego powodu na mnie, oprócz mnie na scenie był tylko dożywotni laureat Pani redaktor, a ten z niczego tłumaczyć się nie musiał. Za wcześnie się uradowałem swoim położeniem, tego co mu się upiekło.

Jak tylko się okazało, że człowiek zaskoczony formą wręczania nagród nie jest oryginałem laureata, ale jego zastępcą przyszła kolejka na mnie.
? A pan co? Też w zastępstwie? ? pyta Pani redaktor i chyba nie muszę mówić jakim głosem. Wahnąłem się na chwilę, czy nie skorzystać z okazji, ale odpowiedziałem NIE, co znaczyło, że ja to ja.
? I pan jest Matka Kurka? Pan? Phiii. To jak to pan? To dlaczego pan tak w Dzienniku udzielał wywiadu? ? napierała zniesmaczona rozwikłaniem tajemnicy Matki Kurki Pani redaktor, po czym podała mi mikrofon.
? Nigdy nie udziałem wywiadu ?Dziennikowi? ? odpowiedziałem głosem sztubaka przyłapanego na paleniu fajek w kiblu, kompletnie zaskoczony skalą ?klasy? Pani redaktor.
? No co też pan opowiada, jak pan nie udzielał jak ja czytałam przecież. Z Mazurkiem pan wywiad robił przecież. No to, że jak? Wywiad był zmanipulowany, nie no to trzeba w archiwum sprawdzić.

Zszedłem z tej sceny pokonany i taki jakby mi kto obuchem zaprawił w ciemię. Co ja tu robię? O co tu chodzi? Widziałem już parę konkursów od recytatorskich w podstawówce po rozdanie Oskarów, ale czegoś podobnego jeszcze nie widziałem o to po laureatach pojechała jak po sztubakach weteranka mikrofonu, wyrażając swoje zniesmaczenie wywołane werdyktem internautów, anonimowością blogerów, wywiadami, których nie udzielili, ale mam wrażenie, że i identyfikacją zarówno urody jak i nazwiska Matki Kurki, co nic nie znaczy. Ledwie się ocknąłem, a już ponownie wywołano mnie na scenę. Tym razem po odbiór nagrody za Blog Roku, nagrodę wręczał już ktoś inny, nie Pani redaktor i ten ktoś podsunął mi mikrofon abym wyraził publicznie swoje zadowolenie. Skołowany tym co się stało przed chwilą, pierwsze co powiedziałem, to sprostowałem: ?nie udzielałem wywiadu Dziennikowi?.

W odzewie z trybun padła metaliczna riposta. ? no widzi Pan, no nie udzielał pan, nie no, to trzeba sprawdzić będzie?. Dziś nie mam pojęcia po co to powiedziałem, dziś bym tego nie powiedział, cała ta sytuacja jest na tyle paranoiczna, że nie warta komentarza. Natomiast wiem dlaczego to powiedziałem. Powiedziałem ponieważ na uroczystej gali z okazji rozdania nagród zamiast w świecie konfetti znalazłem się na procesie zdegustowanej demaskacji. Tak mnie na wsi wychowano, że jak zapraszam kogoś na uroczystą kolację, to mojemu gościowi włos z głowy nie spada. Nie pytam go czy umył się pod pachami, ani jak z domu nazywała się jego matka. Postawiony w sytuacji kompletnie formą nie przystającej do zapowiadanej treści, człowiek może dostać bzika. Na szczęście mimo zbzikowania, zadziałała podświadomość i wszelkie należne podziękowania choć krótkie, to szczere zostały złożone.

Po co o takich rzeczach pisać, czy to nie jest tak, że się znów małostkowo obrabia tyłek, że trzeba być ponad to, że się trzeba z klasą zachować. Pewnie to jest tak, że też bym chciał całować rączki, żeby pogadać do kamery, dać wywiad, błyszczeć w środowisku. Jest dokładnie odwrotnie, napatrzyłem się na to o czym byłem przekonany od zawsze i w pośpiechu opędzając się od kolejnych propozycji wywiadów, ?seteczek?, paru słów do mikrofonu, zapoznania znanych ludzi, wybiegliśmy z całą rodziną jak najszybciej się dało. Gdybyśmy nie wybiegli udusilibyśmy się atmosferą środowiska. Nie jest też tak, że wszystko jak zwykle jest do kitu i wszyscy siebie warci. Sporo normalnych ludzi po stronie blogerów i społeczników i naprawdę sympatyczne, miłe, ludzkie zachowanie ludzi z Wiadmości24, kompletnie odmienne od tego co zaprezentowała Pani redaktor. Wielu normalnych ludzi, wielu blogerów nijak niepodobnych do ?niezależnego? całującego rączki. Nie wszystko jednakie, im mniej środowiskowe tym normalniejsze, bo jeśli ktoś chce powiedzieć, że jest inne szlachetne środowisko walczące o Skowrońskiego, to trzeba mu przypomnieć parę faktów i postaci.

Redaktor Bronisław Wildstein przyniesiony w teczce Kaczyńskiego dmie w tubę na Myśliwieckiej w obronie wolnych i odpolitycznionych mediów. Redaktor Janke, właściciel portalu Salon24, który swego czasu pod wpływem nacisków ze strony środowiska zlinczował blogera za to, że wybrał sobie niewłaściwy, drażniący środowisko nick, też dmie w tubę w obronie wolności słowa. Ten sam redaktor jako ?mecenas? konkursu na Blogera roku 2008 podaje na swoich łamach jednego laureata w jednej kategorii, który wygrał i szczerze gratulacje mu tego sukcesu, ale zwycięzców i kategorii było 5, plus główna i najważniejsza nagroda dla Blogera Roku, żadna z tych nominacji nie przeszła Janke przez usta, gdyż tylko jeden nominat należał do środowiska. ?Środowisko? jest podobne do siebie pod każdym względem, zwłaszcza stosowanych technik. Pani redaktor o metalicznym głosie, czy pan Janke, czy pan Wildstein nie mają pojęcia co się do nich mówi, oni takie rzeczy jak wypominanie im hipokryzji dopalanej bezczelnością i śmiesznością działań nie pojmą. Oni spytają, ale o co w ogóle chodzi? Liczy się sprawa, kolejny numer dla RP, albo zachowanie starego. Oni tak walczą o wielkie sprawy, że zapominają jacy są mali na co dzień.

A wokół takich ludzi krąży ten czy ów ?niezależny? bloger, alternatywa dla mainstream, nasz kolega ?całuje rączki? ikonom mainstream. Kolega ani się obejrzy jak z tą samą czelnością, co Pani metaliczna redaktor, pan Janke, pan Wildstein odgraża się, że kontrowersje.net, to sobie mogą dmuchać w konkurs Onet, ale kontrowersje.net wyżej pasa nie podskoczą. Nie przeszkadza mu to publikować na łamach kontrowersje.net i żebrać o sms. Wszystkie cechy środowiska już wsiąkły i się rozpanoszyły na tyle, aby nie widzieć co się stało z godnością. Niezależny bloger odgrażający się na lewo i prawo, głównie lewo, nie raczył się wytłumaczyć czy swoją wiedzę na temat szans kontrowersje.net w konkursie Onet nabył już po całowaniu rączek Pani redaktor i jej kolegi redakcyjnego Żakowskiego, czy może nawet nie musiał tego robić, bo dla niego ilość przeprowadzonych zakulisowych rozmów z jurorami była oczywistą diagnozą. Juror Żakowski zgodnie z przepowiednią wybiera ?spójną w poglądach? i swoiście dowcipną Joannę Senyszyn ?płynącą po falach Internetu łódką Onetu?. Pan Żakowski tym samym wypełnia marzenie Pani redaktor, aby wybierać właściwie i co roku tak samo. Na przemian znanego polityka, który zapewni dopływ sensacji i dla uspokojenia sumienia, niepełnosprawne dziecko. Schemat od lat ten sam. W ostatnią wolną i nie zainfekowaną ?środowiskiem? strefę wchodzą zakulisowe obyczaje, ale to się nie uda, tego jest za wiele, aby nad tym zapanować i to jest nowe, poza potencjałem obyczaju środowiska.

Pani redaktor pytała o odwagę cywilną i sprowadziła odwagę cywilną do dowodu osobistego. Środowisku i całującym rączki środowisku pragnę powiedzieć czym jest odwaga cywilna, ponieważ dla nich ta elementarna wiedza jest poza zasięgiem. Otóż odwaga cywilna to zdolność do zachowania godności i właściciel tej umiejętności może się nazywać Matka Kurka, albo Piotr Wielgucki, nie ma najmniejszego znaczenia jak się ktoś pod sobą i pod tym co robi podpisuje. Odwaga cywilna to umiejętność docenienia tego co zrobione od tego, kto to zrobił. Odwaga cywilna to konsekwencja w działaniu, to ten banał potwierdzający słowa czynami. W środowisku takie rzeczy są nieostrożną naiwnością, w środowisku trzeba się trzymać środowiska i dopieprzać konkurencyjnemu środowisku. Nuda, brak odwagi cywilnej.

Dlatego już wiele miesięcy przed tym jak powstało to miejsce nazwane kontrowersje.net, wiedziałem, że takie miejsca w którym każdy może wyrazić swoje opinie, obojętnie jak się podpisze, komu całuje raczki i jakie środowisko reprezentuje, spędzają sen z powiek środowisku. Rozprawianie w kuluarach i na szpaltach o jakości debaty, o transparentności, o odpolitycznieniu i odideologizowaniu mediów, jest czystą fikcją. To środowisko w najszerszym tego słowa znaczeniu, obojętne, czy pod szyldem Michnika i Żakowskiego, czy Wildsetina i Janke wraz z krążącymi całuskami wokół środowiska nie ma żadnej mocy, aby tworzyć wolne media oparte na jakości słowa. Mocy moralnej, mocy odwagi cywilnej, a bardzo często mocy warsztatowej. Takie miejsca jak kontrowersje.net, ale i nawet kompletnie dla mnie egzotyczne w poglądach miejsca w rodzaju niepoprawni.pl będą coraz bardziej boleśnie obniżać impotencję ?środowiska?.

Takie miejsca rozpoczynają nieodwracalny proces demaskowania dziadziejącego fachu dziennikarskiego. Wbrew słowom Stefana Bratkowskiego, wypowiedzianym na gali, skądinąd porządnego człowieka, twierdzę od dłuższego czasu, że zwód dziennikarz zdycha i to w konwulsjach, w zakulisowym maglu wzajemnych adoracji, opisany fragment rzeczywistości, jest oczywiście skalą mikro. Wyobraźcie sobie zamiast całującego rączki blogera, wchodzącego w tyłek polityka i macie odpowiedź dlaczego takim toporem i oporem znaczone są wyczekiwane zamiany. Ci co się do zawodu pchają, zawodu polityka i dziennikarza, w przerażającej większości są tacy jak ci co przy odrobinie odwagi cywilnej powinni dawno z zawodu odejść. Nie napiszę o jaką Panią redaktor chodzi i o jakim blogerze mowa, bo to są detale globalnej rzeczywistości, poza tym pozostawiam ich odwadze cywilnej, to czy zechcą się do swoich słów i zachowań przyznać. Po trzecie można mi odbić piłeczkę i powiedzieć, że lepszy nie jestem. Być może, ale ja zapraszam Panią redaktor i ?niezależnego? blogera o każdej porze i miejsca na łamach ustąpię, nie wydając laureatom dożywotnich wyroków i nie wnikając, kto zagraża debacie publicznej. Zapominając o kulisach i kuluarach będę zazdrośnie i konkurencyjnie komplikował sobie życie promując jakość słowa bez względu na anonimowy czy urzędowy podpis pod słowem.

PS Wiadomo jak wygraliśmy konkurs. Było nas wielu zarejestrowanych blogerów i zagłosowaliśmy zgodnie, za co serdecznie i gorąco Wam dziękuję. Kontrowersje.net były jedyną podwójnie nagrodzoną inicjatywą. Efektem jest nasz wspólny sukces, zatem uzyskane nagrody, już bez względu na aurę rozdawania tych nagród są wspólne. Notebooka zamierzam wystawić na aukcję, a uzyskane środki przeznaczyć na nowy portal, który od kilku tygodni powstaje. Proszę o Waszą opinię, czy takie rozwiązanie jest dla Was do przyjęcia, wydaje mi się, że to uczciwe, ale ja jestem jednym z wielu. Poniżej lista laureatów, wszystkim serdecznie gratuluję.

Szczegółowe wyniki konkursów:

I. Działacz Obywatelski 2008 Roku, głosami Kapituły Konkursu:
Krzysztof Ostanówko

II. Działacz Obywatelski 2008 Roku, głosami internautów:
1. miejsce - Michał Misiorek
2. miejsce - Cezary Wyszyński, Adam Podgórski
3. miejsce - Pior Andrzejak

III. Dziennikarz Obywatelski 2008 Roku - głosami Kapituł Konkursu:
Marek Iwaniszyn

IV. Dziennikarze Obywatelscy 2008 Roku, głosami internautów:
1. miejsce - Mirosław Ogórka
2. miejsce - Marek Iwaniszyn
3. miejsce - Dawid Serafin

V. Specjalne wyróżnienie miesięcznika "Elle":
Agnieszka Sosińska

VI. Bloger 2008 Roku, głosami Kapituł Blogerów:
Autor bloga: Matka Kurka

VII. Bloger 2008 Roku, kategoria Polityka, głosami internautów:
1. miejsce - Chłodny Żółw
2. miejsce - Autor bloga Matka Kurka
3. miejsce - Azrael

VII Bloger 2008 Roku, kategoria Kultura i media, głosami internautów:
1. miejsce - Redakcja Redlog.pl
2. miejsce - Adam Fidusiewicz
3. miejsce - Marcin Kawa

VIII. Bloger 2008 Roku, kategoria Życie, głosami internautów:
1. miejsce - Paweł Rogalińki
2. miejsce - Katarzyna Kulpa
3. miejsce - Jolinda305

IX. Bloger 2008 Roku, kategoria Internet i technologie, głosami internautów:
1. miejsce - Łukasz Dzierżak
2. miejsce - Jan Pluta
3. miejsce - Jacek Laskowski

X. Bloger 2008 Roku, kategoria Fotoblog, głosami internautów:
1. miejsce - Nina Nowakowska
2. miejsce - Maria Wacławek
3. miejsce - Barbara Chocianowicz

06.03.2009 - 17:43 | dodał:

• MatkaKurka
• | Odsłon: 6523

| Odpowiedz