Na wakacje najlepszy jest klin a rebours praca nad oddalającym się sobą, zbliżającą sobotą i rozgoszczoną na złe sromotą, sesi bą.

W Polsce nawet proszek się nie pieni, młody pan domu nie zniósłby jeszcze jednej, przestrzennie odległej i tak wyrafinowanej (biochemicznie) konkurencji, nie mówiąc o wydajności.
Uwaga: tekst pełen jadu, frustracji i samozadowolenia, ,,jednym'' słowem: spoglądam w lustro, regularnie popluwam i patrzę, czy równo puchnę.

Jestem POlakiem, a każdy lepszy POlak to rozmniemana PO samą ogonową ja-kość damka kierownik szatni, a PO całej prawdzie i ćwierć-bandzie - walet awansem z żołędnego rozdania.
Wiem, że łatwo uogólniać, a na odwagę krytyki każdy może sobie dziś, w okrągłą rocznicę dwudziestolecia kantów, pozwolić; na szczęście nie każdy potrafi. Tyle celem ( - Ty Lec? - ...eee... Lem... raczej!) usprawiedliwienia.

Tak sobie myślę i cały czas zastanawiam nad SUBIEKTYWNIE trafnym opisem dwóch światów, w których przyszło mi oddychać: w jednym ( Drugi Świat i rodowity, JESZCZE nie zginął) - strapioną piersią Rodaczek, w drugim ( Pierwszy z dodatkami Trzeciego, chroń go Panie jak Królewnę) - pełną piersią odkrywców, w tym wypadku jako podpięty nie pod jedyną rozsądną płeć, a pod w miarę sprawną genetycznie całość XY? od samej alfy aż po kropkę nad - i po - i omegi.

Mam świadomość i trochę mnie to niżej uwiera, że łatwizna krytykowania w pewnym sensie jest pochodną przychodzenia na zachodnie-gotowe, a to, że akurat jest to typowy los i wada legalnego
imigranta-neofity nie jest żadnym usprawiedliwieniem, przyjmuję gołym okiem na dzielną pierś ów zarzut, ale akurat taka i już na samym starcie czeka na śmiałków nagroda, po to się człowiek wyjeżdża i zajeżdża, nic PO drodze nie rozumiejąc.

Mimo że mieszkałem całe życie w poniemieckim mieście o nienajgorszych wskaźnikach estetycznych, wyjeżdżałem z niego na dość pobudzonych głodach infrastrukturalnych i jeszcze większych cywilizacyjnych.

I muszę przyznać, że jeśli przez chwilę byłem czymkolwiek na Zachodzie rozczarowany, to właśnie jakością infrastruktury, odstępem od wyśnionego ideału, na szczęście nie wszędzie, ale na pewno znacznie częściej niż gdzieniegdzie.
Widziałem na kontynencie europejskim różne rzeczy, nawet we wzorcowej RFN, ale pokłady zaniedbań w niektórych miejskich rejonach Wielkiej Brytanii ('niektórych' jest niedopowiedzeniem, wynikającym z nieustannie rosnącej sympatii) mogą ocucić z konwergencyjnego snu największego zwolennika i głosiciela wiary w możliwość magicznej zamiany kraju za unijne pieniądze, według błyskawicznej recepty: 'z pegieera - na Bayera!'.
Ale, żeby była skuteczna jasność, daleko mi do twierdzeń, że przepaść między mostami nad Wisłą, a Tamizą jest niewyraźna i coraz bardziej na naszą korzyść niemrawa; jeszcze nie jest.

Co jednak obserwatora z polskim akcentem i grymasem uwiera znacznie bardziej - i wyżej niż wspomniane wyżej niżej - niż pozornie pozostawione za sobą wspomnienie dziury w płocie (jeśli akurat udało się go postawić i nie zburzyć), to smutny wniosek dla niewyjechanych Rodaków i KREWNYCH: że niestety są jeszcze sądy i fajni ludzie w Berlinie, nie mówiąc o hrabstwie York - bo właśnie tu, w czynniku ludzkim, prawda, widać ogromną i NIESYMPATYCZNĄ przepaść i obawiam się, że z czasem będzie jeszcze gorzej - wartkim w każdą możliwą stronę olewającym strumieniem wlec się będzie powszechny zator.

Często, również na Kontrowersjach, pojawiają się homeopatyczne recepty zwolenników nowoczesnej eugeniki na powyższy problem: żeby już dobrowolnie - bo my, Euro pejczyki w żadnym razie z bata i pistoletu nie strzelamy - powymierały te komunistyczne staruchy i babcie, a od razu będziemy się ze soba kochać, szanować i zgodnie budować dobro wspólne, niczym wielcy Skandynawowie czy Holendrzy.

Ośmielam się mieć wyraźne zdanie odrębne: niech nie wyginą, niech żyją jak najdłużej, niech im ziemia, TA ZIEMIA ,ciężką będzie... spójrzcie tylko na listę własnych babć i dziadków, spójrzcie na Lemów, Miłoszów,Wilhelmich, Wojtyłów, Grechutów i świętej pamięci cudowne Panie - tyle JEICH, że nie sposób wymienić ani jednej - a zrozumiecie, co mam na myśli: co z nami, młodszymi, będzie, gdy spełnią się te 'platońskie' marzenia i dołączą do święcie pamiętanych ledwo jeszcze żywi: Barbary Skargi, Szymborskie,Tyszkiewiczowe, Gajosy, Nowiccy, Michniki, redaktorzy Iwaszkiewiczowie (liczba mnoga ku pokrzepieniu zdrowych serc)?

Proszę tylko nie budować mojej nadziei na ludzką przyszłość w Polsce szansą na długi żywot współczesnie utalentowanych gigantów: Artura Barcisia, Tomka Lisa, Kamela czy innego, równie zdolnego basisty,o którym jeszcze nie słyszałem, bo się znowu złożę w szafie i zacznę rozkłamywać.

Jeśli mamy cokolwiek rozsądnego i wartościowego w Polsce oprócz Kobiet, to są to właśnie STARCY, przez co rozumiem - jako trzydziestopięciolatek - każdego, niekoniecznie zdrowego, grubo, bardzo grubo, po sześćdziesiątce, bądź - wyjątkowo - tuż, tuż przed.

Filmy Barei, które do dzisiaj tak strasznie nas śmieszą (że już niestety dawno przestaliśmy się ich bać), bo bezlitośnie ukazują (,,przeszłą'' i przechodzącą nam codziennie koło nosa, tuż powyżej uszu) głupotę naszych sąsiadów, teściów, naszego szefa i jego dzieci, to nie przypowieść o minionym ustroju, to niekończąca się historia o naszej codziennej
przeszło-niestety-nie-przeszło-ści, to poważna przestroga o naszej teraźniejszości oraz, jak Bóg nie da, o przyszłości aż do usłanej wieńcówką śmierci naszych prawnuków.

Jeden z największych błędów (młodego) Polaka, to wyciąganie logicznych, oczywiście-oczywistych wniosków z samych oczywistości: co stare, niech zdycha, starczy mu kop i dycha, a wtedy to dopiero nam będzie(!); bądź w wersji rówieśniczej: skoro on niedogodziwiec, to ona musi niedogodziwka.
I zamiast czcić dwa jedyne skarby - i się od nich srogo uczyć - jakie zesłały mu niebiosa, złorzeczy głośno mamrocząc w swoim Kościele (różnie i w zależności jest to, lub od czasu do czasu bywa, gmach: kościoła, pubu, speluny, superhipermarketu, wczasy z kochanką - w zależności co kto lubi, gdzie, o co, do kogo i przed kim się plackiem rozmodlywa).
Przypominam, przy łatwej jak każda baba i pokonanie starca okazji definicję dziwki: kobieta, która ośmiela się powielać cnoty przeciętnie wybitnego, młodego mężczyzny.

Moje pokolenie, ani już młode i ładne, a jeszcze nie za mądre i bogate, na szybko, a najlepiej jednocześnie, stęsknione seksu, jadła i wizji drugiej Japonio-Irlandii, spychając starszyznę ze skały nieświadomie buduje sobie i swoim dzieciom drugą Spartę w Trzeciej RP, a już najstarszym wiadomo, że w narzuconej historyczną koniecznością farsie nie buduje w ten sposób nawet Spartakiady, którą tak gorliwie pod miękkim wąsem wyśmiewają, popijając podkolorowanym pierdnięciem bezbarwną i mętną czkawkę.

Wiem, że Polska jest krajem nie po naszej myśli i - co gorsza - nie jest państwem po niczyjej; nie jest też specjalnie państwem myśli, chyba że specjalnej.
'Nie po naszej myśli' jest stałym towarzyszem i stanem Polaka, stan ten nas irytuje, wkurza i męczy; obwiniamy zań naszych przeciwników i wrogów - jedyną obfitość na polskim stole, a że w dodatku jak zwykle mamy pecha, którego nikt się nie spodziewał i nań nie przygotował, to tę jedyną dostępną obfitość też musimy sobie jakoś wyimaginować i stworzyć na własne podobieństwo; w wyniku intensywnej pracy wyobraźni imaginacja jest wyolbrzymiona i dorasta nam do rangi przydumionej wielkości.

Jest jednak strasznie naiwnym skrótem myślowym i semantycznym wróżeniem z wywróconych do góry nogami fusów wiara, popierana logicznym wymyśleniem i psychicznym wyparciem, że stan ów wyłącznie odziedziczyliśmy i że nie mamy z nim nic wspólnego, a żyłka nam od tego w głowie pęka właśnie dlatego, że krew która nas burzy płynie wyłącznie w sklerotycznych żyłach ojców i dziadów, a nigdy naszych: zdrowych, giętkich i płynnych, jak zbiorowa interpretacja zasad etycznych. Nie cmentarzem prowadzi aleja przyszłych gwiazd, nie tędy droga, tędy co najwyżej tania, z rosyjska: Tania.

Na smutny i gwałtownie urwany jak życie najstarszego starca ZSRR koniec: mam nadzieję, że na Ziemi niejednego i wielokrotnie obserwowanego Cudu, stanie się kiedyś i cud błahy, kończący żywot tezy, że Polska w najlepszym razie może być lepsza jedynie od swojej przeszłości, ale nigdy od teraźniejszości Zachodu, czego Państwu niniejszym życzę, Berlinowi i Yorkshire niczego nie ubędzie, a wszystkim będzie raźniej i wspólniej.

PS Uważny Czytelnik zauważył zapewne pojawiające się obficie coraz częściej we wpisach zwroty z kultury języka romańskiego, otóż podąża się w ten sposób za swoją niespełnioną koniecznością i przyczynkiem do usprawiedliwienia namolnego rozgadania - jednakowoż zawsze w sposób rozumny - o rzeczy, zjawisku, wydarzeniu, fenomenie i sumie sumarum.Wszystkim w tym i dowolnym miejscu chciałabym bardzo serdecznie za tę uwagę gorąco podziękować.

03.07.2009 - 18:52 | dodał:

• Yo la
• Zaloguj się lub zarejestruj by odpowiadać
• | Odsłon: 833

| Odpowiedz